1974 - Mistrzostwa Świata w RFN

Mecze:

I RUNDA:

Grupa A

Tabela:

Grupa B

Tabela:

Grupa C

Tabela:

Grupa D

Tabela:

II RUNDA:

Grupa 1

Tabela:

Grupa 2

Tabela:

Mecz o III miejsce:

Finał:

Składy drużyn w meczu finałowym:

• RFN: Maier, Vogts, Beckenbauer, Schwarzenbeck, Breitner, Bonhof, Hoeness, Overath, Grabowski, Mueller, Hoelzenbein
• Holandia:
  Jongbloed, Suurbier, Rijsbergen (de Jong), Haan, Krol, Jansen, Neeskens, Van Hanegem, Rep, Cruijff, Rensenbrink (R. van der Kerkhof)

Ostateczna kolejność:

1. RFN
2. Holandia
3. POLSKA
4. Brazylia

Najważniejsze statystyki:

• Ilość meczów - 38
• Ilość strzelonych bramek - 97
• Średnia goli na mecz - 2,55
• Średnia widzów na mecz - 46 530
• Król strzelców - Grzegorz Lato (Polska, 7 goli)

Ciekawostki:

Po raz pierwszy na mistrzostwach świata arbiter musiał sięgnąć po czerwoną kartkę. Zobaczył ją Chilijczyk Carlos Caszely w meczu z RFN.

Największą sensacją mistrzostw nie była wcale drużyna RFN czy grająca swój „futbol totalny” Holandia, ale bezkompromisowa (żadnego remisu w turnieju!) reprezentacja Polski. Idący jak burza Polacy polegli dopiero w meczu z gospodarzami, kiedy aura spłatała wszystkim psikusa i zalała stadion we Franfurcie hektolitrami deszczu. Spotkanie odbyło się w irracjonalnych warunkach na boisku, który przypominał bardziej pole ryżowe niż arenę zmagań piłkarskich. W tych warunkach ofensywna siła drużyny Górskiego zmalała niemal do minimum, piłka stawała w wodzie, nie dało się rozgrywać szybkich oskrzydlających akcji. I choć może się to wydawać dziwne, to zajęcie trzeciego miejsca przez niemal absolutnego debiutanta na mistrzostwach pozostawiło trochę niedosytu. Wszyscy się zastanawiali, jaki byłby wynik meczu z Niemcami, gdyby boisko było suche…

Niecodziennym wyczynem popisał się bramkarz reprezentacji Polski Jan Tomaszewski, który obronił dwa rzuty karne – w meczach ze Szwecją i RFN.

Oprócz Grzegorza Lato, który został królem strzelców (7 bramek), w ścisłej czołówce tej klasyfikacji był również Andrzej Szarmach z 5 golami na koncie.

W I fazie mistrzostw los zetknął ze sobą drużyny niemieckie – RFN i NRD. W bezpośrednim starciu tych reprezentacji lepsza okazała się ekipa NRD, za co kibice i prasa w Niemczech Zachodnich nie pozostawiła na piłkarzach i trenerze suchej nitki. Eksperci podejrzewają, że obie drużyny po prostu dogadały się przed meczem – taki wynik gwarantował im awans do dalszych gier, a drużyna RFN unikała bezpośredniego starcia z rozpędzoną Holandią w tak wczesnej fazie turnieju.

Polacy z kolei wyeliminowali w I fazie absolutnych faworytów, Włochów, wygrywając w decydującym dla „squadra azzura” meczu 2:1 po fenomenalnych golach Szarmacha i Deyny. Ponad 20 lat później na jaw wyszła afera z rzekomą łapówką (18 tysięcy dolarów amerykańskich), którą dla „zmotywowania” Polaków wręczyli jednemu z naszych reprezentantów Argentyńczycy. Jednak polska reprezentacja wygrała z Italią bez żadnych „wspomagaczy”, gdyż odbiorca argentyńskiej „przesyłki” nie podzielił się z kolegami… Trudno powiedzieć, ile w tej historii jest prawdy, gdyż wszyscy zainteresowani zgodnie temu zaprzeczają w oficjalnych rozmowach.

Mecz o trzecie miejsce z Brazylią nie był wielkim widowiskiem. Polacy zmęczeni po potyczce na wodzie z Niemcami postarali się jednak o jeden widowiskowy kontratak, który po kilkudziesięciometrowym rajdzie skutecznie wykończył Lato. Należy w tym miejscu pochwalić sędziego głównego tego meczu, Włocha Angonese, który w świadomy sposób zastosował tu interpretację pasywnego spalonego, na którym w tej akcji był Zdzisław Kapka.

Finał zawiódł. Nonszalanccy Holendrzy, po szybkim objęciu prowadzenia, chyba zbyt szybko uznali, że są już mistrzami świata. Z Niemcami nie można grać w ten sposób. Nie błyszczał skrupulatnie pilnowany przez Vogtsa „boski” Johann Cruijff, Holendrzy nie byli w stanie sforsować zasieków postawionych przez reprezentację RFN.

Po raz pierwszy w historii mecz finałowy nie odbył się w stolicy kraju-gospodarza mistrzostw.

Najlepszym piłkarzem mistrzostw wybrano Franza Beckenbauera (RFN). Drugie miejsce w tej klasyfikacji przypadło Cruijffowi  (Holandia), a trzecie Kazimierzowi Deynie (oczywiście Polska).

Po raz pierwszy na mistrzostwach świata przyłapano piłkarza na  dopingu. Był nim zawodnik Haiti Jean Joseph. Został on natychmiast wysłany z powrotem na swoją ojczystą karaibską wyspę.

Za to triumfalnie w ojczyźnie zostali powitani nasi reprezentanci. Przejazd odkrytym autokarem, kwiaty, ordery, przemówienia… Sława i gloria. Podziw i uwielbienie kibiców. Niestety dla nich Polska była wtedy krajem socjalistycznym, więc nie otrzymali za ten srebrny medal specjalnych kokosów. Nie mogli również wyjechać do zachodnich klubów, które w kolejce ustawiały się po Deynę, Latę czy Szarmacha.

1974 - Mecze Polaków:

1974 - Finał Mistrzostw Świata w RFN: