Piłka jest okrągła... więc o piłce piszemy na okrągło!
Strona główna

1974 - Mistrzostwa Świata w RFN

Portret użytkownika szatanski

Plakat Mistrzostw 1974

W 1974 roku powtórzyła się taka sama sytuacja, jak 4 lata wcześniej w Meksyku. Organizację Mistrzostw Świata w piłce nożnej powierzono krajowi, w którym dwa lata wcześniej odbyły się letnie Igrzyska Olimpijskie.

Dla polskiej reprezentacji był to dobry omen, gdyż właśnie podczas tych igrzysk drużyna legendarnego Kazimierza Górskiego pokonała w finale Węgrów 2:1. Choć optymistów po wylosowaniu w eliminacjach do mistrzostw Anglii i Walii w Polsce nie było zbyt wielu…

Po raz pierwszy piłkarze podczas finałów mieli rywalizować o nowy Puchar Świata („FIFA World Cup”), gdyż puchar Rimeta, sławną "Złotą Nike", zgarnęli na własność Brazylijczycy. Nowy puchar został wykonany przez włoskiego rzeźbiarza Silvio Gazzanigiego ze szczerego osiemnastokaratowego złota, mierzył 36 cm wysokości i ważył 6,175 kg. Żadna z drużyn nie mogła go już zdobyć na własność, mistrz świata otrzymuje jedynie pozłacaną replikę. Ciekawostką jest to, że na pucharze grawerowane są nazwy kolejnych mistrzów świata – miejsca ma starczyć aż do 2038 roku. Ciekawe, co potem…

Do eliminacji zgłosiło się rekordowo dużo reprezentacji – aż 99. Co prawda siedem z nich się wycofało przed lub w trakcie rozgrywek eliminacyjnych, ale już gołym okiem było widać, że piłka nożna opanowuje cały świat. Do finałów nie awansowały takie drużyny jak Hiszpania, Anglia, Francja, Węgry, Austria, Belgia czy ZSRR. Holendrzy (późniejsi wicemistrzowie świata) dostali się do turnieju wyłącznie dzięki lepiej różnicy bramek.

Polska sprawiła mega sensację eliminując obie wyżej notowane reprezentacje Wyspiarzy – pomimo fatalnego startu i porażki 0:2 z Walią w Cardiff. Późniejsze 2:0 z Anglią i 3:0 w rewanżu z Walią w Chorzowie spowodowały, że o wszystkim miał decydować już niemal mityczny mecz na Wembley. „Zwycięski” remis 1:1 z ogromnie pewnymi siebie Anglikami dał nam historyczny, pierwszy po II wojnie światowej awans do mistrzostw świata, a dumnych „synów Albionu” wprowadził w stan szoku. Już przed tym meczem prasa angielska kpiła z Polaków, nazywając na przykład bramkarza Jana Tomaszewskiego klaunem. Ten tak to sobie wziął do serca, że został bohaterem tego meczu przechodząc do historii jako „ten, który zatrzymał Anglię”. A prasa obwieściła koniec angielskiego futbolu.

Największą gwiazdą polskiej drużyny był wtedy Włodzimierz Lubański. Jednak ten genialny piłkarz został brutalnie sfaulowany przez Roya McFarlanda podczas meczu z Anglią w Chorzowie i jego błyskotliwa kariera legła w gruzach. Na szczęście reprezentacja Polski w tym czasie miała w swoich szeregach inne, mniej lub bardziej oszlifowane diamenty. W czasie przygotowań do mistrzostw Kazimierz Górski dokonał kilku zmian w składzie, z których najpoważniejszymi było wprowadzenie do składu Władysława Żmudy (zamiast Mirosława Bulzackiego, Zygmunta Maszczyka (w miejsce Lesława Ćmikiewicza) czy Andrzeja Szarmacha (kosztem drugiego z bohaterów z Wembley, strzelca gola Jana Domarskiego). Pewne miejsce w drużynie wywalczył sobie dynamiczny Grzegorz Lato. Oprócz nich niekwestionowane miejsce w składzie mieli Jan Tomaszewski, Antoni Szymanowski, Jerzy Gorgoń, Adam Musiał, Henryk Kasperczak, Kazimierz Deyna i Robert Gadocha. Później ekipa ta została ochrzczona mianem „ orłów Górskiego".

Zmieniono nieco formułę Mistrzostw. I chociaż (pomimo sporego poparcia dla idei zwiększenia ilości uczestników) wciąż na mistrzostwach rywalizowało 16 drużyn, to druga runda też miała zostać rozgrywana w grupach – nie było meczów półfinałowych). Tym niemniej rywalizacja rozpoczęła się standardowo – od fazy grupowej w 4 grupach po 4 zespoły. Awans z każdej grupy miały wywalczyć dwa najlepsze zespoły, a powstałą w ten sposób ósemkę podzielono na dwie grupy w drugiej fazie. Zwycięzcy tych grup zagrali w wielkim finale, a drugie drużyny rozegrały mecz o srebrny medal. Tak, to nie pomyłka – od tych mistrzostw pierwsze miejsce nagradzano złotym medalem, drugie pozłacanym, trzecie srebrnym, a czwarte – brązowym. Mecze rozgrywano na 9 stadionach w 9 różnych miastach. Mecz inauguracyjny rozpoczął się 13 czerwca o godzinie 17 na Waldstadionie we Frankfurcie, a finał odbył się 7 lipca na Stadionie Olimpijskim w Monachium. Młodszym internautom przypomnę, że niektóre mecze odbywały się w Berlinie Zachodnim, gdyż wtedy obecna stolica Niemiec (Berlin) należał do socjalistycznej Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD).

Uczestnicy:

Kontynent/Nazwa kraju

Trener

Afryka

Zair

Blagoje Vidinic

Australia i Oceania

Australia

Zvonimir Rasic

Ameryka Południowa

Argentyna

Vladislao Cap

Brazylia

Mario Zagallo

Chile

Luis Alamos

Urugwaj

Roberto Porta

Ameryka Północna i Środkowa

Haiti

Antoine Tassy

Europa

Bułgaria

Hristo Mladenow

NRD

Georg Buschner

RFN

Helmut Schoen

Włochy

Ferruccio Valcareggi

Holandia

Rinus Michels

Polska

Kazimierz Górski

Szkocja

Willie Ormoend

Szwecja

George Ericsson

Jugosławia

Miljan Miljanic

Chcesz obejrzeć pełne składy drużyn? Kliknij tutaj

Mecze:

I RUNDA:

Grupa A

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

14.06

RFN

Breitner

1:0

(0:0)

Chile

 

Olympiastadion,

Berlin Zachodni

Babacan, Turcja

14.06

NRD

Curran – sam.

Streich

2:0

(0:0)

Australia

 

Volksparkstadion,

Hamburg

N’Diaye, Senegal

18.06

Australia

 

0:3

(0:2)

RFN

Overath

Cullmann

Mueller

Volksparkstadion,

Hamburg

Kamel, Egipt

18.06

Chile

Ahumada

1:1

(0:0)

NRD

Hoffmann

Olympiastadion,

Berlin Zachodni

Angonese, Włochy

22.06

Australia

 

0:0

(0:0)

Chile

 

Olympiastadion,

Berlin Zachodni

Namdar, Iran

22.06

NRD

Sparwasser

1:0

(0:0)

RFN

Volksparkstadion,

Hamburg

Barreto, Urugwaj

Tabela:

Miejsce

Reprezentacja

Mecze

Punkty

Zwycięstwa

Remisy

Porażki

Bramki

1

NRD

3

5

2

1

-

4:1

2

RFN

3

4

2

-

1

4:1

3

Chile

3

2

-

1

1

1:2

4

Australia

3

1

-

2

2

0:5

Grupa B

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

13.06

Brazylia

0:0

(0:0)

Jugosławia

 

Waldstadion,

Frankfurt nad Menem

Scheurer, Szwajcaria

14.06

Zair

 

0:2

(0:2)

Szkocja

 

Westfalenstadion,

Dortmund

Schulenburg, RFN

18.06

Jugosławia

Bajević - 3

Dzajić

Surjak

Katalinski

Bogićević

Oblak

Petković

9:0

(6:0)

Zair

 

Parkstadion,

Gelsenkirchen

Gomez,
Kolumbia

18.06

Szkocja

 

0:0

(0:0)

Brazylia

 

Waldstadion,

Frankfurt nad Menem

Van Gemert, Holandia

22.06

Szkocja

Jordan

1:1

(0:0)

Jugosławia

Karasi

Waldstadion,

Frankfurt nad Menem

Archundia,
Meksyk

22.06

Zair

0:3

(0:1)

Brazylia

Jairzinho

Rivelino

Valdomiro

Parkstadion,

Gelsenkirchen

Rainea,
Rumunia

Tabela:

Miejsce

Reprezentacja

Mecze

Punkty

Zwycięstwa

Remisy

Porażki

Bramki

1

Jugosławia

3

4

1

2

-

10:1

2

Brazylia

3

4

1

2

-

3:0

3

Szkocja

3

4

1

2

-

3:1

4

Zair

3

-

-

-

3

0:14

Grupa C

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

15.06

Urugwaj

0:2

(0:1)

Holandia

Rep – 2

Niedersachsenstadion,

Hanower

Palotai, Węgry

15.06

Szwecja

0:0

(0:0)

Bułgaria

 

Rheinstadion,

Duesseldorf

Nunez, Peru

19.06

Urugwaj

Pavoni

1:1

(0:0)

Bułgaria

Bonev

Niedersachsenstadion,

Hanower

Taylor, Anglia

19.06

Holandia

 

0:0

(0:0)

Szwecja

 

Westfalenstadion,

Dortmund

Winsemann, Kanada

23.06

Holandia

Neeskens – 2

Rep

De Jong 

4:1

(2:0)

Bułgaria

Krol – sam.

Westfalenstadion,

Dortmund

Boskovic, Australia

23.06

Szwecja

Edstroem – 2

Sandberg  

3:0

(0:0)

Urugwaj

 

Rheinstadion,

Duesseldorf

Linemayr,
Austria

Tabela:

Miejsce

Reprezentacja

Mecze

Punkty

Zwycięstwa

Remisy

Porażki

Bramki

1

Holandia

3

5

2

1

-

6:1

2

Szwecja

3

4

1

2

-

3:0

3

Bułgaria

3

2

-

2

1

2:5

4

Urugwaj

3

1

-

1

2

1:6

Grupa D

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

15.06

Włochy

Rivera

Benetti

Anastasi

3:1

(0:0)

Haiti

Sanon

Olympiastadion,

Monachium

Llobregat, Wenezuela

15.06

Polska

Lato – 2

Szarmach

3:2

(2:0)

Argentyna

Heredia

Babington

Neckarstadion,

Stuttgart

Thomas, Walia

19.06

Argentyna

Houseman

1:1

(1:1)

Włochy

Perfumo – sam.

Neckarstadion,

Stuttgart

Gloeckner, NRD

19.06

Haiti

 

0:7

(0:5)

Polska

Lato – 2

Deyna

Szarmach – 3

Gorgoń

Olympiastadion,

Monachium

Suppiah, Singapur

23.06

Argentyna

Yazalde – 2

Houseman

Ayala

4:1

(2:0)

Haiti

Sanon

Olympiastadion,

Monachium

Ibanez, Hiszpania

23.06

Polska

Szarmach

Deyna

2:1

(2:0)

Włochy

Capello

Neckarstadion,

Stuttgart

Weyland, RFN

Tabela:

Miejsce

Reprezentacja

Mecze

Punkty

Zwycięstwa

Remisy

Porażki

Bramki

1

Polska

3

6

3

-

-

12:3

2

Argentyna

3

3

1

1

1

7:5

3

Włochy

3

3

1

1

1

5:4

4

Haiti

3

-

-

-

3

2:14

II RUNDA:

Grupa 1

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

26.06

Holandia

Cruijff – 2

Krol

Rep

4:0

(2:0)

Argentyna

 

Parkstadion,

Gelsenkirchen

Davidson, Szkocja

26.06

Brazylia

Rivelino

1:0

(0:0)

NRD

 

Niedersachsenstadion,

Hanower

Thomas, Walia

30.06

NRD

 

0:2

(0:1)

Holandia

Neeskens

Rensenbrink

Parkstadion,

Gelsenkirchen

Scheurer, Szwajcaria

30.06

Argentyna

Brindisi

1:2

(1:1)

Brazylia

Rivelino

Jairzinho

Niedersachsenstadion,

Hanower

Loraux, Belgia

3.07

Argentyna

Houseman

1:1

(1:1)

NRD

Streich

Parkstadion,

Gelsenkirchen

Taylor, Anglia

3.07

Holandia

Neeskens

Cruijff

2:0

(0:0)

Brazylia

Westfalenstadion,

Dortmund

Tschenscher, Niemcy

Tabela:

Miejsce

Reprezentacja

Mecze

Punkty

Zwycięstwa

Remisy

Porażki

Bramki

1

Holandia

3

6

3

-

-

8:0

2

Brazylia

3

4

2

-

1

3:3

3

NRD

3

1

-

1

2

1:4

4

Argentyna

3

1

-

1

2

2:7

Grupa 2

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

26.06

Jugosławia

 

0:2

(0:1)

RFN

Breitner

Mueller

Rheinstadion,

Duesseldorf

Marques, Brazylia

26.06

Szwecja

0:1

(0:1)

Polska

Lato

Neckarstadion,

Stuttgart

Barreto, Urugwaj

30.06

Polska

Deyna – k.

Lato

2:1

(1:1)

Jugosławia

Karasi

Waldstadion,

Frankfurt nad Menem

Gloekner, NRD

30.06

RFN

Overath

Bonhof

Grabowski

Hoeness – k.

4:2

(0:1)

Szwecja

Edstroem

Sandberg

Rheinstadion,

Duesseldorf

Rainea, Rumunia

3.07

Polska

0:1

(0:0)

RFN

Mueller

Waldstadion,

Frankfurt nad Menem

Linemayr, Austria

3.07

Szwecja

Edstroem

Torstensson

2:1

(1:1)

Jugosławia

Surjak

Rheinstadion,

Duesseldorf

Pestarino, Argentyna

Tabela:

Miejsce

Reprezentacja

Mecze

Punkty

Zwycięstwa

Remisy

Porażki

Bramki

1

RFN

3

6

3

-

-

7:2

2

Polska

3

4

2

-

1

3:2

3

Szwecja

3

2

1

-

2

4:6

4

Jugosławia

3

-

-

-

3

2:6

Mecz o III miejsce:

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

6.07

Brazylia

 

0:1

(0:0)

Polska

Lato

Olympiastadion,

Monachium

Angonese, Włochy

Finał:

Data

Reprezentacja

Wynik

Reprezentacja

Stadion

Sędzia

7.07

Holandia

Neeskens – k.

1:2

(1:2)

RFN

Breitner – k.

Mueller

Olympiastadion,

Monachium

Taylor, Anglia

Składy drużyn w meczu finałowym:

  • RFN: Maier, Vogts, Beckenbauer, Schwarzenbeck, Breitner, Bonhof, Hoeness, Overath, Grabowski, Mueller, Hoelzenbein
  • Holandia:
    Jongbloed, Suurbier, Rijsbergen (de Jong), Haan, Krol, Jansen, Neeskens, Van Hanegem, Rep, Cruijff, Rensenbrink (R. van der Kerkhof)

Ostateczna kolejność:

  1. RFN
  2. Holandia
  3. POLSKA
  4. Brazylia

Najważniejsze statystyki:

  • Ilość meczów - 38
  • Ilość strzelonych bramek - 97
  • Średnia goli na mecz - 2,55
  • Średnia widzów na mecz - 46 530
  • Król strzelców - Grzegorz Lato (Polska, 7 goli)

Ciekawostki:

Po raz pierwszy na mistrzostwach świata arbiter musiał sięgnąć po czerwoną kartkę. Zobaczył ją Chilijczyk Carlos Caszely w meczu z RFN.

Największą sensacją mistrzostw nie była wcale drużyna RFN czy grająca swój „futbol totalny” Holandia, ale bezkompromisowa (żadnego remisu w turnieju!) reprezentacja Polski. Idący jak burza Polacy polegli dopiero w meczu z gospodarzami, kiedy aura spłatała wszystkim psikusa i zalała stadion we Franfurcie hektolitrami deszczu. Spotkanie odbyło się w irracjonalnych warunkach na boisku, który przypominał bardziej pole ryżowe niż arenę zmagań piłkarskich. W tych warunkach ofensywna siła drużyny Górskiego zmalała niemal do minimum, piłka stawała w wodzie, nie dało się rozgrywać szybkich oskrzydlających akcji. I choć może się to wydawać dziwne, to zajęcie trzeciego miejsca przez niemal absolutnego debiutanta na mistrzostwach pozostawiło trochę niedosytu. Wszyscy się zastanawiali, jaki byłby wynik meczu z Niemcami, gdyby boisko było suche…

Niecodziennym wyczynem popisał się bramkarz reprezentacji Polski Jan Tomaszewski, który obronił dwa rzuty karne – w meczach ze Szwecją i RFN.

Oprócz Grzegorza Lato, który został królem strzelców (7 bramek), w ścisłej czołówce tej klasyfikacji był również Andrzej Szarmach z 5 golami na koncie.

W I fazie mistrzostw los zetknął ze sobą drużyny niemieckie – RFN i NRD. W bezpośrednim starciu tych reprezentacji lepsza okazała się ekipa NRD, za co kibice i prasa w Niemczech Zachodnich nie pozostawiła na piłkarzach i trenerze suchej nitki. Eksperci podejrzewają, że obie drużyny po prostu dogadały się przed meczem – taki wynik gwarantował im awans do dalszych gier, a drużyna RFN unikała bezpośredniego starcia z rozpędzoną Holandią w tak wczesnej fazie turnieju.

Polacy z kolei wyeliminowali w I fazie absolutnych faworytów, Włochów, wygrywając w decydującym dla „squadra azzura” meczu 2:1 po fenomenalnych golach Szarmacha i Deyny. Ponad 20 lat później na jaw wyszła afera z rzekomą łapówką (18 tysięcy dolarów amerykańskich), którą dla „zmotywowania” Polaków wręczyli jednemu z naszych reprezentantów Argentyńczycy. Jednak polska reprezentacja wygrała z Italią bez żadnych „wspomagaczy”, gdyż odbiorca argentyńskiej „przesyłki” nie podzielił się z kolegami… Trudno powiedzieć, ile w tej historii jest prawdy, gdyż wszyscy zainteresowani zgodnie temu zaprzeczają w oficjalnych rozmowach.

Mecz o trzecie miejsce z Brazylią nie był wielkim widowiskiem. Polacy zmęczeni po potyczce na wodzie z Niemcami postarali się jednak o jeden widowiskowy kontratak, który po kilkudziesięciometrowym rajdzie skutecznie wykończył Lato. Należy w tym miejscu pochwalić sędziego głównego tego meczu, Włocha Angonese, który w świadomy sposób zastosował tu interpretację pasywnego spalonego, na którym w tej akcji był Zdzisław Kapka.

Finał zawiódł. Nonszalanccy Holendrzy, po szybkim objęciu prowadzenia, chyba zbyt szybko uznali, że są już mistrzami świata. Z Niemcami nie można grać w ten sposób. Nie błyszczał skrupulatnie pilnowany przez Vogtsa „boski” Johann Cruijff, Holendrzy nie byli w stanie sforsować zasieków postawionych przez reprezentację RFN.

Po raz pierwszy w historii mecz finałowy nie odbył się w stolicy kraju-gospodarza mistrzostw.

Najlepszym piłkarzem mistrzostw wybrano Franza Beckenbauera (RFN). Drugie miejsce w tej klasyfikacji przypadło Cruijffowi  (Holandia), a trzecie Kazimierzowi Deynie (oczywiście Polska).

Po raz pierwszy na mistrzostwach świata przyłapano piłkarza na  dopingu. Był nim zawodnik Haiti Jean Joseph. Został on natychmiast wysłany z powrotem na swoją ojczystą karaibską wyspę.

Za to triumfalnie w ojczyźnie zostali powitani nasi reprezentanci. Przejazd odkrytym autokarem, kwiaty, ordery, przemówienia… Sława i gloria. Podziw i uwielbienie kibiców. Niestety dla nich Polska była wtedy krajem socjalistycznym, więc nie otrzymali za ten srebrny medal specjalnych kokosów. Nie mogli również wyjechać do zachodnich klubów, które w kolejce ustawiały się po Deynę, Latę czy Szarmacha.

1974 - Mecze Polaków:

1974 - Finał Mistrzostw Świata w RFN:

 

 

WAŻNE! Zobacz również:

 

No votes yet

 

ekstraklasaLegia WarszawaLech PoznańWisła KrakówGórnik ZabrzeŚląsk WrocłąwPodbeskidzieJagiellonia BiałystokLechia GdańskKorona KielceRuch ChorzówPiast GliwicepogonCracovia Kraków

Kalendarium piłkarskie

Co się wydarzyło 14 października?

- 1878: w Sheffield (Anglia) rozegrano pierwszy mecz piłkarski przy sztucznym oświetleniu
- 1905: zał. Sevilla FC (Hiszpania)
- 1917: reprezentacja Urugwaju wygrywa drugi oficjalny turniej Copa America
- 1950: ur. Kurt Jara (Austria), reprezentant kraju (59 i 15 goli)
- 1953: ur. Aldo Maldera (Włochy), reprezentant kraju (10)
- 1969: ur. Wiktor Onopko (Rosja), reprezentant kraju (WNP - 4, Rosja - 109 i 7 goli)
- 1971: ur. Jorge Costa (Portugalia), reprezentant kraju (50 i 2 gole)

14 października - zobacz więcej | kalendarium piłkarskie

I love football

Blazyliana, czyli inna strona piłki

Śmiesznie, wesoło, żałośnie, nieoczekiwanie, dziwnie, paradoksalnie, zaskakująco, czasem żenująco. Bez tematów tabu.

 

więcej blazyliany |

lpLogo EURO 2016 FrancjaBrazylia 2014Liga Mistrzów sezon 2010/11Logo LE

Kto dziś gra?

22 października 2014
[środa]

Liga Europejska:
Metalist Charków - Legia Warszawa

Liga Mistrzów:
Anderlecht - Arsenal
Atletico Madryt - Malmoe FF
Galatasaray - Borussia Dortmund
Bayer Leverkusen - Zenit St. Petersburg
Liverpool - Real Madryt
Ługodorec Razgrad - FC Basel
Monaco - Benfica Lizbona
Olympiakos - Juventus Turyn


T-Mobile Ekstraklasa

logo

12. kolejka (17-20.10.2014)

Cracovia - Ruch Chorzów 1:
Legia Warszawa - Lechia Gdańsk 1:0
Podbeskidzie - Górnik Łęczna 1:0
Śląsk Wrocław - Piast Gliwice 3:0
Jagiellonia Białystok - Pogoń Szczecin 5:0

Korona Kielce - Lech Poznań 2:2
Górnik Zabrze - Wisła Kraków 0:5

Zawisza Bydgoszcz - GKS Bełchatów 2:1

 

czytaj więcej | tabela

Piłkoznawca

Znam się na piłce w:

52,38%

zobacz szczegóły |

Wybrane wyniki

wyniki na żywo |

Liga Mistrzów:
CSKA Moskwa - Manchester City 2:2
APOEL Nikozja - PSG 0:1
AS Roma - Bayern Monachium 1:7
Barcelona - Ajax Amsterdam 3:1
BATE Borysów - Szachtar Donieck 0:7
Chelsea - NK Maribor 6:0
FC Porto - Athletic Bilbao 2:1
Schalke - Sporting Lizbona 4:3

przeboje | moje futboje

WAGs, czyli kobiety piłkarzy

Logowanie

freekickzprojectpl