Tomasz Kuszczak

Cztery tytuły mistrza Anglii. Dwa Puchary Ligi Angielskiej. Cztery Tarcze Wspólnoty. Liga Mistrzów i Klubowe Mistrzostwo Świata. I wystarczy. Tomasz Kuszczak już raczej nie zdobędzie żadnego trofeum z Manchesterem United. Alex Ferguson wreszcie, po tylu latach, zgodził się na wypożyczenie polskiego bramkarza do innego klubu. Niestety, nie jest to żadna ekipa z Premier League, tylko słabiutki Watford z Championship.

Polska piłka jest niesprawiedliwa. Jeszcze ze dwa lata temu, a już na pewno przez niemal cały okres pracy Leo Beenhakkera, chciałem widzieć w naszej kadrze Ireneusza Jelenia oraz Tomka Kuszczaka. Nic dziwnego - Jeleń pokazał się z dobrej strony na Mundialu 2006 (mimo, że nie zdobył żadnej bramki) i przez pięć lat swojego pobytu w Auxerre strzelał gola za golem. Kuszczak z kolei przeszedł w tym samym roku do Manchesteru United, a więc jednego z najlepszych klubów na świecie.

No i już wiadomo, dlaczego Artur Sobiech nie chciał się zgodzić na loteryjny układ z Józefem Wojciechowskim - wiedział doskonale o zainteresowaniu swoją osobą ze strony klubów dużo lepszych i bardziej przewidywalnych niż Polonia Warszawa. Prezes "Czarnych Koszul" najpierw kupił perspektywicznego zawodnika za milion euro, by po jednym sezonie wypuścić go ledwie za 1,25 miliona euro. Chyba jeszcze świętuje wytransferowanie Adriana Mierzejewskiego do Trabzonsporu. Albo chciał się Sobiecha pozbyć za wszelką cenę. Tylko dlaczego?

Tomasz Kuszczak właśnie awansował do półfinału Ligi Mistrzów. Ale nie to jest dla mnie najważniejszą informacją związaną z tym zawodnikiem. Najważniejsze jest to, że polski bramkarz wreszcie zmądrzał. Co prawda dużo za późno, ale lepiej późno niż wcale. Mam wrażenie, że kolekcjonowanie kolejnych trofeów siedząc na ławce rezerwowych w końcu mu się przejadło. Swoje robi również zbliżające się EURO 2012, gdzie Kuszczak chce się znaleźć jako uczestnik, a nie bierny obserwator z trybun czy sprzed telewizora. Jednak tli się w nim jeszcze jakaś iskierka ambicji.

Mit o niezniszczalnej kondycji i żelaznym przygotowaniu niemieckich klubów legł właśnie w gruzach. Symbol jakości drużyn zza naszej zachodniej granicy, Bayern Monachium, skompromitował się na własnym boisku, przegrywając z Interem Mediolan 2:3. Sama porażka to jeszcze oczywiście nie kompromitacja, tym bardziej, że rywal klasowy (choć też bez przesady, Inter z poprzedniego sezonu, pod wodzą Mourinho, strzeliłby Bayernowi kilka goli więcej tracąc mniej). Chodzi o to, że piłkarze mistrza Niemiec w drugiej połowie meczu nie istnieli. Padli kondycyjnie. Niesłychane!

Podobno osada bramki na Euro 2012, to najmniejsze zmartwienie selekcjonera Polski. Podobno. Obecnie wygląda to tak: kontuzjowani (Szczęsny, Fabiański), wiecznie rezerwowy (Kuszczak), skreślony (Boruc). Z klasowych bramkarzy ostał się tylko Przemek Tytoń. Jednak gdyby - odpukać! - i on nie mógł zagrać, to Boruc wciąż nie może liczyć na powołanie. Niechęć Dyzmy do podstawowego bramkarza drużyny grającej w jednej z najlepszych lig świata, jest tak duża, że lepiej powoływać jakiegoś Małkowskiego. Niby Boruc odpadł po alkoholowym incydencie - ale i Peszko, i Żewłakow też mieli być skreśleni.

EURO 2012 się zbliża, a więc coraz więcej wydarzeń w polskiej piłce dotyczy właśnie tej imprezy. Trudno nie rozpatrywać w takim kontekście dzisiejszych dwóch informacji - aczkolwiek obie są skrajnie różnej natury. Pierwsza z nich to efekt niefrasobliwości, naiwności i asekuranctwa jednego z najzdolniejszych polskich bramkarzy, Tomasza Kuszczaka. Druga z kolei dotyczy przebudowy stadionu miejskiego w Poznaniu - mieście, które wręcz uchodzi za wzór gospodarności. Chyba nie do końca słusznie.

Tomasz Kuszczak bronił z powodzeniem w dwóch ostatnich zwycięskich meczach swojego Manchesteru United - przeciwko West Bromwich Albion (2:1) oraz Stoke City (również 2:1). Alex Ferguson wychwala go pod niebiosa, pomimo że polski bramkarz nie miał specjalnie wielu okazji do wykazania się swoim kunsztem. Owszem, bronił pewnie i zdecydowanie, ale przeciwnicy byli z niższej półki i nie zmusili go do większego wysiłku. Teraz przed "Czerwonymi Diabłami" potyczka z Liverpoolem w FA Cup i Ferguson zapowiada, że między słupkami znów stanie Kuszczak. Czyżby Polak go przekonał do siebie?

Mamy krótki okres przerwy zimowej. Oczywiście nie wszędzie, bo na przykład tacy barbarzyńcy z Premier League grają non stop - niektórzy nawet co 2-3 dni i jeszcze potrafią stworzyć tak niesamowite widowisko jak derbowa potyczka Arsenalu i Chelsea, gdzie zawodnicy biegali za piłką jak szaleni. Jakby byli w samym środku sezonu. Nasi tymczasem generalnie "ładują akumulatory" albo zaprzątają sobie głowy transferami. Czy to w polskich, czy to w zagranicznych klubach mamy teraz czas zmian. Zapowiadanych, hipotetycznych oraz - z rzadka - rzeczywistych, które stają się faktem.

No i wyszło na moje. Co zresztą stwierdzam ze smutkiem i bez żadnej satysfakcji. Manchester United kupił duńskiego bramkarza Andersa Lindegaarda (którego wyśmiał Arkadiusz Onyszko), a Tomasz Kuszczak wpuścił cztery gole w meczu ćwierćfinałowym Pucharu Ligi przeciwko West Ham United. To wszystko w obliczu braku sukcesów Polaka w usuwaniu Edwina van der Sara z bramki Manchesteru oznacza, że Tomasz Kuszczak Old Trafford opuści już niedługo. A wystarczyło czasem poczytać FootballBloga i posłuchać moich rad: odejść z Manchesteru z podniesioną głową, a nie z porażką wypisaną na twarzy.

Nie napisałem tego wcześniej, ale byłem przekonany na 100%, że Rooney nie opuści Manchesteru United, a już na miliard procent, że nie przejdzie do City. Co prawda rudziak podpadł sir Aleksowi chyba nawet bardziej niż swojej ślubnej ostatnio ujawnionymi ekscesami z prostytutkami, ale Ferguson doskonale wie, że Rooney stanowi obecnie serce i duszę ekipy z Old Trafford. Natomiast sam piłkarz jeszcze lepiej wie, że w obecnej sytuacji potrzeba mu trochę stabilizacji właśnie tam, gdzie zawiódł ostatnio całą masę ludzi.

Jesteśmy narodem wybranym. O tym wie każde polskie dziecko. Wybranym również pod względem bramkarskim. Dlaczego? To proste - golkiperzy rodem znad Wisły znajdują zatrudnienie w najlepszych klubach Starego Kontynentu. Jeden w Realu Madryt, drugi w Manchesterze United, trzeci w Arsenalu Londyn - żeby poprzestać na tych tylko wielkich nazwach. Jednak oprócz znakomitych klubów łączy ich coś jeszcze - Jerzy Dudek, Tomasz Kuszczak i Łukasz Fabiański to rezerwowi z marnymi szansami na grę w pierwszym składzie.

Tak sobie tutaj śledzimy wspólnie losy naszego rekordzisty w kolekcjonowaniu trofeów z Manchesterem, czyli Tomasza Kuszczaka. Jedni uważają, że Polak powinien jak najdłużej zostać w Manchesterze i nawet z ławki kolekcjonować kolejne mistrzowskie tytuły. Inni, w tym nieskromnie pisząc ja, twierdzą, że lepiej dla wszystkich będzie, jeśli Kuszczak będzie pierwszym bramkarzem w jakimś innym klubie, bo Alex Ferguson jakoś nie ma przekonania do naszego piłkarza. I już szuka następcy van der Sara gdzieś, lecz nie wiadomo gdzie. Na pewno nie na własnej ławce rezerwowych.

Jakiś czas temu zadawaliśmy sobie pytanie na FootballBlogu, po co Tomasz Kuszczak, z uporem godnym lepszej sprawy, tkwi na ławce Manchesteru United.

Fatalne wieści dla Tomasza Kuszczaka - sir Alex Ferguson zaproponował Edvinowi van der Sarowi rekordowy roczny kontrakt i jasno dał do zrozumienia, kto jest dla niego absolutnym numerem jeden w bramce Manchesteru United. Kuszczakowi wciąż pozostaje wyłącznie pozycja zmiennika przynajmniej przez kolejny rok. Jak długo tak ambitny (jak sam o sobie mówi) zawodnik może znosić siedzenie na ławce? Ja wiem, że kolejne miliony meldują się na jego koncie, ale chyba nie o to w tym wszystkim wyłącznie chodzi?