Nie rozumiem. Nie rozumiem ogólnego jęczenia i narzekania na to, że piłkarze aspirujący do gry w reprezentacji Polski zmierzyli się z tak cholernie, żenująco słabym przeciwnikiem. Owszem, Bośnia i Hercegowina wystawiła kadrę złożoną wyłącznie z młodych zawodników, którzy podobno grają w reprezentacji olimpijskiej. Słabiutkich zawodników i totalnie niezgranych, to prawda. Ale właśnie tacy rywale byli wymarzonymi przeciwnikami dla naszych kadrowiczów. Z takimi rywalami można się wykazać. Jaki sens miałoby spotkanie z bardzo silnym przeciwnikiem i porażka 0:10?

Polska - Bośnia i Hercegowina 1:0

No i mamy krajowy skład na ostatnie w tym roku zgrupowanie reprezentacji Polski i ostatni mecz towarzyski kadry. Niestety, o wielkim pechu (choć dla innych komentatorów to raczej wielkie szczęście) mogą mówić zawodnicy Legii i Wisły, którzy w tym samym czasie będą walczyć w Lidze Europejskiej i tym samym powołań nie otrzymali. Mi szkoda przede wszystkim Wolskiego z Legii. No ale niech się rozwija dalej, nie przepracuje zimę i być może, kto wie, ma wiosnę przebojem wedrze się do kadry prowadzonej przez Franciszka Smudę. Choć wątpię. Kto zagra z Bośnią i Hercegowiną 16 grudnia?

Podobno PZPN mięknie w kwestii orzełka na piersiach naszych herosów z reprezentacji Polski, ale jeszcze mecz towarzyski z reprezentacją Węgier Polacy rozegrali w koszulkach orzełka pozbawionych. Jakie miało to znaczenie dla kibiców? Chyba spore, skoro oprócz skandowania "Gdzie jest orzeł?!" we wszystkich możliwych miejscach postanowili gremialnie nie przyjść na stadion w Poznaniu - co zakończyło się absolutną frekwencyjną kompromitacją PZPN na oczach notabli z UEFA. Na trybunach podczas meczu z Węgrami zasiadło około 8 tys. ludzi. Mogło pięć razy tyle.

Polska - Węgry 2:1

Niestety, włamanie do mojego mieszkania i wyniesienie z niego całego mojego sprzętu komputerowego spowodowało, że o meczu Polski z Włochami piszę dopiero dzisiaj. Aferą z brakiem orzełka na koszulkach "biało-czerwonych" z właściwą sobie bezpośredniością zajął się kolega sasin, postaram się tutaj do tej sprawy wcale nie nawiązywać. Mecz z Włochami, rozegrany na pięknym stadionie we Wrocławiu, sprowadził na ziemię wszystkich tych, którzy apelowali o pozostawienie Franciszka Smudy na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. W tym również mnie.

Polska - Włochy 0:2

11 listopada - Włosi, 15 listopada - Węgrzy. To najbliżsi rywale reprezentacji Polski, z którymi zmierzą się nasi piłkarze. Trener Franciszek Smuda wysłał powołania i trudno mówić o jakichkolwiek zaskoczeniach. Nudno w tej naszej kadrze, oj nudno. Wciąż te same nazwiska. Jak widać selekcjoner stawia ewidentnie na zgrywanie się drużyny i ćwiczenie nowych wariantów taktycznych niż na weryfikowanie umiejętności nowych graczy. Mnie cieszy jedno - że w reprezentacji nie ma Kamila Glika. Martwi brak Żewłakowa, Mili, dziwi obecność Głowackiego, Komorowskiego, Wojtkowiaka i Jodłowca.

"W listopadzie zagramy z Włochami i Związkiem Radzieckim". To nie są słowa Kazimierza Górskiego, Ryszarda Kuleszy ani Antoniego Piechniczka sprzed lat. To zdanie wygłosił obecny selekcjoner reprezentacji Polski, Franciszek Smuda, po zwycięskim sparingu z Białorusią. Nie wiadomo, czy to klimat tego spotkania i jego organizacja czy transmisja telewizyjna (rodem faktycznie z ZSRR) tak nastroiły Franza. Niestety, marzenie Smudy się nie spełni. Po pierwsze - jak większość ludzi wie Związek Radziecki już nie istnieje. A po drugie - najwyraźniej jego słowa bardzo zdenerwowały Rosjan.

Polska - Białoruś 2:0

Bronię Smudy. Ale jak babcię kocham, niektóre jego zagrywki są nawet dla mnie totalnie niezrozumiałe. Pomijam już lapsusy językowe (ostatnio "Związek Radziecki"), ukrywanie braku matury, bezsensowne przywiązanie do niektórych zawodników czy chorobliwa alergia na innych. Ostatnio irytuje mnie maksymalnie wystawianie we wszystkich meczach tego samego składu. Mam wrażenie, że Smuda już zakończył selekcję i teraz nie powołuje dosłownie nikogo poza wybranymi zawodnikami. Że to fatalna strategia przekonał się Jerzy Engel w 2002 roku. Smuda robi błąd tym bardziej, że buduje na piasku.

Korea Południowa - Polska 2:2

Czechy - Ukraina 4:0 (6.09.2011)

Argentyna - Nigeria 3:1 (6.09.2011)

Emocje opadły, można na spokojnie przeanalizować mecz Polska - Niemcy, który odbył się 6 września w Gdańsku. Wynik 2:2, w sumie sprawiedliwie odzwierciedlający wydarzenia na boisku. Przed meczem zapewne trener, zawodnicy i większość kibiców taki wynik wzięłaby w ciemno. Ja obstawiałem 2:1 dla naszych, przez co nasłuchałem się wiele o swojej naiwności i bujaniu w obłokach. Boiskowa rzeczywistość pokazała, że miałem rację, choć już po doliczonym czasie gry mój dobry nastrój skutecznie popsuli (kolejność nieprzypadkowa) włoski sędzia, Mueller, Wawrzyniak, Glik i Cacau.